Υβριδική απειλή και υβριδική αντίδρασις.

2020-09-29

Γράφει ο Ευθύμιος Πέτρου στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ


            Στο διάστημα που μεσολάβησε από τον τορπιλλισμό του ευδρόμου «Έλλη» μέχρι την κήρυξη του Ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940, ο εθνικός κυβερνήτης Ιωάννης Μεταξάς, είχε καλέσει τους εκδότες των μεγάλων εφημερίδων των Αθηνών και με απλά λόγια τους εξηγήσει την κατάσταση, τους είχε καταστήσει κοινωνούς των σκέψεων και των σχεδίων του και είχε ζητήσει την συνδρομή τους στην επίτευξη των εθνικών σκοπών.

          Προσπαθήσαμε να φαντασθούμε πώς θα μπορούσε μια τέτοια συνεννόησις να επαναληφθεί σήμερα και δυστυχώς οι σκέψεις που μας δημιουργήθηκαν ήσαν εφιαλτικές. Έχουμε απέναντί μας μια πραγματική απειλή προερχόμενη από την Τουρκία και φαντάζει παντελώς αδιανόητη μια εθνική συνεννόησις. Εδώ αδυνατούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, τα κόμματα. Θα μπορέσει η Κυβέρνησις να βρει άκρη με τα ΜΜΕ; Ούτε το ερώτημα ποιους πρέπει να καλέσει και ποιους πρέπει να αποκλείσει δεν μπορεί να απαντηθεί.

           Και όμως κάτι τέτοιο θα ήταν απαραίτητο, ώστε τουλάχιστον να μην γινόμαστε έρμαια του υβριδικού πολέμου προπαγάνδας που έχει εξαπολύσει η Άγκυρα. Αναπαράγουμε τις δηλώσεις του Ερντογάν και του κάθε Τούρκου πολιτικού χωρίς να προβληματιζόμαστε ως προς την σκοπιμότητα που εξυπηρετούν και τα σχέδια στα οποία εντάσσονται. Διότι ποτέ οι Τούρκοι δεν υποστηρίζουν κάτι τυχαία. Οι Έλληνες πολιτικοί μπορεί να κατηγορηθούν για πολλά, αλλά τουλάχιστον όταν βγαίνουν να μιλήσουν, λένε αυτό που πιστεύουν. Ούτε σκοπιμότητες τρίτων υπηρετούν, ούτε λειτουργούν βάσει σχεδίων. Για αυτό και παρουσιάζεται ένα κομφούζιο που μάλλον αποπροσανατολίζει τους πολίτες. Φυσικά και δεν θέλουμε να δούμε στην Ελλάδα να επικρατούν «πρακτικές Ερντογάν».

           Υπάρχει όμως και ο μέσος δρόμος. Ο οποίος εν προκειμένω είναι ο δρόμος της απορρίψεως αυτών που απεργάζονται οι Τούρκοι. Έχει γίνει δυστυχώς συχνό φαινόμενο, να διαβάζουμε σε δικτυακούς, ως επί το πλείστον τόπους, την «διαπίστωση» ότι κάποιαν είδηση, «την μάθαμε από τους Τούρκους»! Τι σημαίνει δηλαδή αυτό; Δεν σκέπτεται κανείς ότι αυτά τα οποία «τα μάθαμε από τους Τούρκους» μπορεί να είναι εκ του πονηρού; Μπορεί να εξυπηρετούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες στο πλαίσιο του υβριδικού σχεδιασμού της Αγκύρας;

           Η αλήθεια είναι ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν φημίζονται για την επικοινωνιακή τους επάρκεια. Άλλωστε τις μικρές δυνατότητες που έχουν τις σπαταλούν (ακόμη και σήμερα) στην μικροπολιτική κοκορομαχία με τα άλλα κόμματα. Έτσι η τουρκική προπαγάνδα εξαπολύεται χωρίς αντίπαλο.Μια υπεύθυνη στάσις στάσις λοιπόν, υπαγορεύει να μην πηγαίνουμε στο άλλο άκρο και να υιοθετούμε ακρίτως όλα όσα μας προωθούν οι Τούρκοι. Η πρώτη ζημία που επέρχεται είναι η καταρράκωσις του ηθικού, πρώτα του γενικού πληθυσμού και εν συνεχεία των Ενόπλων Δυνάμεων.

           Στην παρούσα συγκυρία, έχουμε το ζήτημα των νησιών. Η Τουρκία θέτει μετ' επιτάσεως το ζήτημα της «αποστρατιωτικοποιήσεώς» τους. Αυτό έχει αναπαραχθεί σε τέτοιο βαθμό στην Ελλάδα, που πολλοί έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι υπάρχει πράγματι περίπτωσις να συζητηθεί τέτοιο ενδεχόμενο. Φαντασθείτε του στρατιώτες και τους ναύτες που επί δύο μήνες κράτησαν ψηλά τις σημαίες και υπεχρέωσαν τους Τούρκους να υποχωρήσουν, να διαβάζουν τώρα ότι ετοιμαζόμαστε να δεχθούμε αποστρατιωτικοποίηση. Με τι ηθικό θα ανταποκριθούν στην επομένη πρόσκληση (που μπορεί χρονικώς να μην απέχει και πολύ) να σταματήσουν τους βαρβάρους;

             Για τις επικοινωνιακές αστοχίες και ολιγωρίες της Κυβερνήσεως θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά. Δεν είναι όμως της παρούσης. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να αναστρέψουμε την τουρκική υβριδική επίθεση. Και τούτο σημαίνει, η αντίδρασις στο ενδεχόμενο συζητήσεων για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών να προσλάβει διαστάσεις πανεθνικού συναγερμού. Να βγούμε στους δρόμους. Να οργανώσουμε συλλαλητήρια ανάλογα εκείνων που έγιναν για την Μακεδονία. Να δείξουμε στους Τούρκους ότι οι μεθοδεύσεις τους θα γυρίσουν μπούμεραγκ.Αυτοί που πήραν πρωτοβουλίες για την Μακεδονία, ας δείξουν τώρα ότι η πατριωτική τους ανάτασις δεν ήταν ευκαιριακή. Είναι διαρκής και στρέφεται κατά του προαιωνίου εχθρού του έθνους.

            Γνωρίζουμε ότι στην πολυπλοκότητα του σημερινού κόσμου, θα ήταν αυτοκαταστροφικό, τα να υιοθετήσει μια κυβέρνησις άκαμπτη στάση. Η ακαμψία προδίδει αδυναμία, έλλειψη προετοιμασίας και ανυπαρξία σχεδίων. Σχέδια όμως δεν απαιτούνται από τους πολίτες που θα βγουν να διαδηλώσουν. Απεναντίας τέτοιες διαδηλώσεις μπορεί να εντάσσονται σε ένα εθνικό σχέδιο διαχειρίσεως κρίσεων. Ένα σχέδιο που θα είναι ευέλικτο, δεν απορρίπτει τον διάλογο, αλλά δεν θα θεωρεί και δεδομένο ότι ο διάλογος αυτός θα οδηγήσει και σε λύσεις. Με Τούρκους έχουμε να κάνουμε. Με Τούρκους τους οποίους έχουν στο στόχαστρό τους τα πυροβόλα μας στα νησιά. Και δεν θα έπρεπε επ' ουδενί να τα αποσύρουμε κάνοντας την υποχώρηση να δεχθούμε ότι μπορεί να μην διατηρήσουμε στα νησιά «επιθετικά» όπλα.

Άλλο ο ελιγμός και άλλο η υποχώρησις.