USA 2020 ELECTIONS - HΠA ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

2020-11-13

Γράφει ο Ιωάννης Μαραγκούλης                    

                     Είναι πασιφανές ότι η Αμερική έχει μία συνέχεια στην εξωτερική της πολιτική ανεξάρτητα με ποιός βρίσκεται στην εξουσία και ειδικότερα στην περιοχή μας που είναι το άμεσο ζητούμενο. Η μέχρι σήμερα πορεία των ΗΠΑ και η στρατηγική της στο παγκόσμιο σύστημα δεν είναι αυτός του πλανητικού ηγεμόνα, αλλά του ηγέτη σε ένα κονσέρτο μεγάλων Δυνάμεων.

                    Η γεωπολιτική οικονομική και στρατιωτική δυναμικότητα των δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο που συνυπάρχουν, κλιμακώνεται με διάφορους τρόπους με κύριο γνώρισμα ότι ο ισχυρότερος έχει και περισσότερες επιλογές. Η στρατηγική των ΗΠΑ στην Λεκάνη της Μεσογείου και ειδικότερα στις σχέσεις Ελλάδος -Τουρκίας διακατέχεται από μία υπομονή και επιμονή που δεν υποκαθιστά στην δημιουργία γεγονότων, αλλά αν χρειαστεί επεμβαίνει στην τροχιά εξέλιξη τους -πράγμα που το έχει κάνει άπειρες φορές- βάζοντας φρένο στον αχόρταγο Ερντογάν με σκοπό το εθνικό συμφέρον. Ένας καθαρά ορθολογικός όρος κόστους και οφέλους και όχι του μηδενικού αθροίσματος.

                         Από την στιγμή που ο μεγάλος αντίπαλος Ρωσία, αλλά και Κίνα έχουν μπει για τα καλά στην προσπάθεια μίας αντιηγεμονικής οικονομικής συμπεριφοράς κατά των ΗΠΑ που έχει εκδηλωθεί με την προσπάθεια των χωρών ΒRICS και το Δούρειο Ίππο της γείτονας τουρκικής χώρας που παίζει με όλα τα στρατόπεδα, παρατηρούμε ένα διπλωματικό παιχνίδι που θα συνεχίσει με αυτό τον ρυθμό και δεν θα υπάρξουν σημαντικές αλλαγές αφού η αμερικάνικη διπλωματία έχει και συνέχεια και δικλείδες ασφαλείας.

                  Το δολάριο, το ΔΝΤ, και η παγκόσμια τράπεζα αποτελούν την ναυαρχίδα της οικονομικής τους ισχύς ενώ οι παρεμβάσεις τους έχουν στόχο την σταθεροποίηση της δυναμικότητάς της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι έχοντας υπόψη και την αναβλητικότητα της Ε.Ε να αντιμετωπίσουν την Τουρκία, αλλά και την μεγάλη οικονομική ισχύ της Ευρώπης και ειδικά της Γερμανίας η οποία για όσους γνωρίζουν έχει μεγάλες εμπορικές σχέσεις με την Ρωσία.

                   Όπως υποστηρίζει ο Γάλλος στοχαστής Alexis de Tocqueville στον αιώνα που διανύουμε, τα μεγάλα διεθνώς πολιτικά ζητήματα που απασχολούν τον άνθρωπο παραμένουν τα ίδια, όπως και στις σχέσεις μας με την Τουρκία που συνεχίζουν να υπάρχουν με κύριο γνώρισμα την παρέμβαση όλων των εμπλεκόμενων παικτών για τους δικούς τους λόγους. Η προσπάθεια της Τουρκίας να παραμένει και στις δύο πλευρές του ανταγωνισμού Ρωσίας και ΗΠΑ δεν μπορεί να έχει μέλλον και κάποια στιγμή θα κληθεί να διαλέξει να επιλέξει στρατόπεδο πιεζόμενη και από τις νέες εξελίξεις στην Αμερική αλλά και την αλλαγή ισορροπιών στην Ε.Ε.

Ο Γάλλος στοχαστής Alexis de Tocqueville (29 Ιουλίου 1805 - 16 Απριλίου 1859)

                           Ο Γεβγκένι Πριμακόφ που θεωρείται από πολλούς ο μέντορας του Βλάντιμιρ Πούτιν είχε πει: «η Ρωσία δεν έχει μόνιμους φίλους, έχει μόνιμα συμφέροντα». Δεν είναι άλλωστε τυχαία το πρόσφατο ταξίδι του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών στην πατρίδα μας θέλοντας να στείλει σαφές μήνυμα στους τούρκους ότι όσο θα αποκομίζει οφέλη από την Τουρκία θα συνεχίζει να την υποστηρίζει, βολιδοσκοπώντας ταυτόχρονα τις διαθέσεις της χώρας μας. Πέρα λοιπόν από τις συμπάθειες, τις προσωπικές εκτιμήσεις προέχει πάνω από όλα η συνέχιση της σύσφιξής των σχέσεων μας με την σύμμαχο ΗΠΑ με απώτερο στόχο την προάσπιση των εθνικών μας και κυριαρχικών μας δικαιωμάτων ενάντια στην τουρκική επιβουλή και στον Ερντογάν που αναφέρεται σκόπιμα στα «σύνορα της καρδιάς» αλλά και στον «τουρκικό εθνικό όρκο» για να δικαιολογήσει το δικαίωμα επέμβασης της Τουρκίας στο δικό της «εγγύς εξωτερικό» .

                   Η πολιτική των ΗΠΑ και η σταθεροποίηση της ηγεμονικής δύναμης μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι εφαρμόζουν παρόμοια μεθοδολογία ,με την υψηλή στρατηγική που εφάρμοσε ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος στη Σπάρτη αντίστοιχα για να σταθεροποιήσει και να διατηρήσει την ηγεμονία της στον Ελλαδικό χώρο σε πέντε άξονες.

  • Τη Διεθνή νομιμοποίηση με την καλλιέργεια της διεθνής παρέμβασης σε όλο το σύστημα ,
  • τη διατήρηση των ισχυρών Ε.Δ ως παράγοντας σταθερότητας και ασφάλειας ΝΑΤΟ,
  • την σφυρηλάτηση μίας μόνιμης διακρατικής σχέσης υπό αμερικανικό έλεγχο-διπλωματία-
  • την διαμόρφωση μέσων ανατροπής και επέμβασης διεθνών καθεστώτων και τελειοποίηση της αμερικάνικης κοινωνίας εσωτερική νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και
  • άμεση προτεραιότητα της οικονομίας .

                   Και μπορεί οι αμερικάνικες εκλογές να τελείωσαν ,μπορεί τα πρόσωπα να άλλαξαν ωστόσο ο Πρόεδρος είναι θεσμός και η Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική αναλλοίωτη στο χρόνο με συγκεκριμένους στόχους και αρχές. Η Εξέλιξη της Διεθνούς κοινωνίας αποτελεί το μεγάλο στοίχημα που αφορά και την Ανατολική Μεσόγειο και την πατρίδα μας φυσικά που σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να είναι αποτέλεσμα της άνισης κατανομής ισχύος αλλά ενός έντιμου κατοχυρωμένου δημοκρατικά διαλόγου με την γείτονα χώρα. Φυσικά υπάρχει και η ομίχλη του πολέμου που αναφέρει ο Clausewitz, στα τεκταινόμενα η οποία μπορεί να δώσει άλλη τροπή!!!!