ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΚΟΙΝΙ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ...


Γράφει ο Γιάννης Μαραγκούλης.


Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και η κινητικότητα γύρω από το Κυπριακό μπορεί να μην προβλέπουν μία νέα τάξη πραγμάτων για το προσεχές μέλλον, με την έννοια της ισορροπίας, αφού όλα βρίσκονται πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί, υπάρχουν ωστόσο νέες συνθήκες που απελευθερώνουν αντίστοιχα και νέες δυνάμεις.

Το διπολικό παιχνίδι Τουρκίας και Ε.Ε, η επιτυχημένη αντίδραση της χώρας μας στην προκλητική επιθετικότητα, η πενταμερής για το Κυπριακό, καθώς και η αλλαγή προεδρίας Μπάιντεν ομολογουμένως δρομολογούν μία νέα εξωτερική πολιτική που βασίζεται περισσότερο στην ισχύ και τα συμφέροντα παρά στο Διεθνές Δίκαιο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η Τουρκία παρά την Ευρωπαική διαγωγή που θέλει να μας παρουσιάσει συμπεριφέρεται περισσότερο ως αντίπαλος του ΝΑΤΟ παρά ως σύμμαχος επιχειρώντας όπως επισημαίνουν πολλοί σε μία τουρκοποίηση της Ευρώπης παρά σε ένα εξευρωπαισμό της... από την στιγμή που θέλει να λέει ότι ανήκει στην Δύση.

Η τουρκική πλευρά βλέποντας το κενό της απόσυρσης των ΗΠΑ από την Μέση Ανατολή που είχε ήδη ξεκινήσει πριν από την εποχή του Trump και εκμεταλλευόμενη την Δυτική αναβλητικότητα υιοθέτησε ένα ολοένα επιθετικό και πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή με αποτέλεσμα αφενός να κάνει ότι θέλει εκβιάζοντας καταστάσεις και αφετέρου να παίρνει μονομερείς στρατιωτικές πρωτοβουλίες με τις πλάτες των Ρώσων.

Είναι σαφές ότι η εξέλιξη των πραγμάτων με την προεδρία Μπάιντεν και την επιτυχημένη διπλωματική ελληνική προσπάθεια παρά την πρόθεση αρκετών ευρωπαίων εταίρων να μας αφήσουν ακάλυπτους στις ελληνοτουρκικές διαφορές για τους δικούς τους λόγους επιβεβαιώνει αυτό που λένε πολλοί επικριτές της Ε.Ε ότι είναι ένα φάντασμα!!! και ότι η πολυδιαφημισμένη στενή συνεργασία και ασφάλεια είναι μία αυταπάτη και ένα ιδεολογικό αφήγημα.

Το θεμελιώδες ερώτημα που καλούνται να απαντήσουν όλοι οι παίκτες είναι εάν πραγματικά επιθυμούν μία συμφωνία με βάση το Διεθνές Δίκαιο, αναλογιζόμενοι την επεκτατική πολιτική της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Κύπρο ή οδηγηθούμε σε μία άτακτη υποχώρηση και αναφέρομαι σε εμάς και τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Είναι ικανές οι ελληνικές συμμαχίες με Ισραήλ, Αίγυπτο ,Κύπρο ικανές να μπλοκάρουν τα σχέδια του Ερντογάν με το μοίρασμα της πίτας του ενεργειακού χώρου ή θα ξαναοδηγηθούμε ξανά στην ένταση κάτι που μας το λέει κατάμουτρα και μας το υπενθυμίζει και ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών με αφορμή την επιβολή κυρώσεων με χρόνο ορίζοντα του Μαρτίου?

Βέβαια σε όλη αυτή την διφορούμενη κατάσταση και σε ένα στην κυριολεξία διπλωματικό πυρετό αξίζει να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στην αλλαγή προτεραιοτήτων της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής όσο αφορά τις σχέσεις της με την Τουρκία και την σύμπλευση της με την Ρωσία και κατά πόσο ωφελεί ή βλάπτει περισσότερο η Άγκυρα τις ΗΠΑ, όταν πρόκειται για τα αμερικανικά συμφέροντα με αφορμή τους S-400 γεγονός που έχει άμεσες συνέπειες και με μας αφού η Ουάσιγκτον καλείται να αντιμετωπίσει ένα σύμμαχο του ΝΑΤΟ που στην προκειμένη περίπτωση έχει αλλαξοπιστήσει και μία χώρα που δεν σέβεται τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα έχοντας μία προκλητική και αυταρχική συμπεριφορά.

Μία συμπεριφορά που έρχεται σε αντίθεση με την εξωτερική πολιτική του Μπάιντεν που είναι προσανατολισμένη στις δημοκρατικές αξίες και στην διεθνή συνεργασία και αλληλεγγύη!!! Ο νέος επικεφαλής της Αμερικανικής Διπλωματίας Άντονι Μπλίγκεν είναι έμπειρος στην Εξωτερικής Πολιτική, αφού γνωρίζει καλά την Ευρώπη και την Τουρκία. Ως μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας κατά την προεδρία του Bill Clinton, τον συνόδευσε σε επίσκεψή του στην Τουρκία την δεκαετία του 1990 ενώ άμεση προτεραιότητα του είναι η σταθερότητα και η ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο και η συνεχιζόμενη αποκλιμάκωση της έντασης στην ευρύτερη περιοχή.

Μένει λοιπόν να δούμε κατά πόσο είναι πρόθυμος ο τούρκος πρόεδρος να τηρήσει το Διεθνές Δίκαιο στην Μεσόγειο .. ή πρόκειται για έναν στημένο διπλωματικό αγώνα με παράπλευρες απώλειες...