Ρωσία και Τουρκία: Ανταγωνιστές, ΟΧΙ Εχθροί.

2020-11-27

Η ήττα της Αρμενίας στον πρόσφατο πόλεμο του Ναγκόρνο - Καραμπάχ και η συμφωνία της 9ης Νοεμβρίου για εκεχειρία χάριν στην αιγίδα της Ρωσίας, ώθησε στο προσκήνιο εκ νέου τη συζήτηση για τον τύπο των σχέσεων μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας.

Παρά τις αιτιάσεις ορισμένων συναδέλφων, οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας πρέπει να χαρακτηριστούν ως ανταγωνιστικές, όχι εχθρικές. Ομιλούμε δηλαδή, περί competition (ανταγωνισμού) κι όχι περί conflict (σύγκρουσης).

Που οφείλεται αυτό;

Αυτό οφείλεται στην προσπάθεια των δύο αυταρχικών ηγετών, Ερντογάν και Πούτιν, να διαμερισματοποιούν τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και άρα να εμβαθύνουν τα πεδία στα οποία συγκλίνουν και να αποφεύγουν τα σημεία στα οποία αποκλίνουν.

Σε πρώτο στάδιο: Μια ένοπλη επέμβαση της Τουρκίας στο εγγύς εξωτερικό, τις περισσότερες φορές δίχως την υποστήριξη της Δύσης, και ενίοτε όπως στην επιχείρηση κατά των Σύρων Κούρδων , ΚΑΤΑ της Δύσης.

Πρέπει όμως να παρατηρήσουμε ένα νέο μοτίβο στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών. Το μοτίβο αυτό πρωτοεμφανίστηκε με την επιχείρηση «Πηγή Ειρήνης» της Τουρκίας τον Οκτώβριο του 2019 κατά των Κούρδων της Συρίας στη Ροτζάβα. Σε τι συνίσταται το εν λόγω μοτίβο; Στα εξής στάδια:

Σε πρώτο στάδιο: Μια ένοπλη επέμβαση της Τουρκίας στο εγγύς εξωτερικό, τις περισσότερες φορές δίχως την υποστήριξη της Δύσης, και ενίοτε όπως στην επιχείρηση κατά των Σύρων Κούρδων , ΚΑΤΑ της Δύσης.

Σε δεύτερο στάδιο: Μια επέμβαση της Ρωσίας ως σωτήρας των ηττημένων από την Τουρκία,

Σε τρίτο στάδιο: Μια συζήτηση μεταξύ των δύο χωρών σε ανώτατο επίπεδο, δηλαδή Πούτιν και Ερντογάν

Στο τέλος: Μια συμφωνία, συνήθως λεόντια υπέρ της Ρωσίας. Άρα δηλαδή οι επεμβάσεις της Τουρκίας στη Λιβύη, στη Συρία, αλλά και στον Καύκασο ανοίγουν το δρόμο για αύξηση της επιρροής και ισχύος της Ρωσίας δίχως την παραμικρή ντουφεκιά.


Ως εκ τούτου, δε θα πρέπει να αναμένουμε, τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον, μια πιο σκληρή στάση της Ρωσίας έναντι της Τουρκίας. Θα υπάρξει μια ουσιαστική αλλαγή στη στάση του Κρεμλίνου έναντι της Αγκύρας, μόνο σε περίπτωση που τα συμφέροντα της Ρωσίας σε μια απ' αυτές τις περιοχές τεθούν σε κίνδυνο από τον «οπορτουνισμό» του Ερντογάν. Μόνο τότε θα πρέπει να αναμένουμε μια ουσιαστική αλλαγή.

Μέχρι τότε, οι δύο αναθεωρητικές δυνάμεις θα αγωνίζονται για την αύξηση της επιρροής τους σε μια εποχή όπου σημειώθηκε μια μεγάλη κάμψη της Αμερικανικής ισχύος στην περιοχή μας εξαιτίας του απομονωτισμού του προέδρου Τραμπ.

Η συνέχεια προβλέπεται άκρως ενδιαφέρουσα!



του Δρ.Σπύρου Πλακούδα

- Επίκουρου Καθηγητή Εθνικής Ασφάλειας στο Rabdan Academy και πρώην Αντιπρόεδρου του ΚΕΔΙΣΑ.

- Συγγραφέα άρθρων και βιβλίων στα Ελληνικά και Αγγλικά περί της Διεθνούς Πολιτικής και Ασφάλειας στα Βαλκάνια και την Μέση Ανατολή με έμφαση την Τουρκία.

E-mail: contact@spyros-plakoudas.info