OI ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ....

2021-03-06

Γράφει ο Γιάννης Μαραγκούλης.


Τις τελευταίες ημέρες παρατηρείται ένα διπλωματικό άνοιγμα της Τουρκίας προς το Ισραήλ και την Αίγυπτο για την οριοθέτηση ΑΟΖ με απώτερο στόχο να μπει σφήνα στην ενεργειακή συμφωνία-συμμαχία με την Ελλάδα και την Κύπρο . Μία τουρκική προσέγγιση που αποσκοπεί στην διεκδίκηση θαλάσσιων ζωνών στις οποίες δεν έχει δικαιώματα και στη δημιουργία ψεύτικων εντυπώσεων στην διεθνή παγκόσμια σκηνή ότι αλλάζουν οι ισορροπίες και τα γεωπολιτική δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο. 
Ωστόσο αναλυτές επισημαίνουν πως η πρόταση των Τούρκων θα πέσει στο κενό αφού η Αίγυπτος και το Ισραήλ δεν θα κερδίσουν τίποτα από κάποια συμφωνία με την Τουρκία, επειδή έχουν ήδη διευθετήσει τις οικονομικές τους ζώνες. Πέρα όμως από την διασπορά ψευδών ειδήσεων και τις δηλώσεις τούρκων αξιωματούχων για υποτιθέμενες συμφωνίες , μέρος του συνήθη τουρκικού υβριδικού πολέμου , εκείνο το σημείο που πρέπει να τονισθεί είναι το Κουρδικό ζήτημα και η σχέση του με το Ισραήλ που αποτελεί και την αχίλλειο πτέρνα του Τούρκου Προέδρου. Εάν συνυπολογισθεί και η θέση των ΗΠΑ υπέρ των θέσεων του Ισραήλ για την ευρύτερη περιοχή καθώς και την αρνητική αμερικάνικη εντύπωση για την Τουρκία ως αφερέγγυα και αναξιόπιστη , δημιουργούν έντονο προβληματισμό και ανησυχία στην γείτονα χώρα, αφού το Ισραήλ δεν έχει στο έδαφός του κουρδικό πληθυσμό ,δεν παύει ωστόσο να είναι μία χώρα που επηρεάζει και επηρεάζεται από το Κουρδικό ζήτημα ,γεγονός που δικαιολογεί και την απεγνωσμένη προσπάθεια συμφιλίωσης και επίθεση φιλίας της τουρκικής διπλωματίας προς τον ισχυρό παλιό σύμμαχο!!!
Εάν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν θα διαπιστώσει ότι το Ισραήλ από το 1947, προσέγγισε τη συνεργασία με κάθε μη αραβικό στοιχείο και κυρίως την αποκατάσταση επαφών με τους Κούρδους του Ιράκ ,ενώ την δεκαετία του 1959-1960 μέσω της ΜΟΣΑΝΤ προμήθευε οπλισμό και παρείχε στρατιωτική εκπαίδευση στους Πεσμεργκά. Το συγκεκριμένο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής του Ισραήλ είχε ως αποτέλεσμα την εμπλοκή και την δέσμευση όσο το δυνατό περισσοτέρων στρατιωτικών δυνάμεων της Συρίας και του Ιράκ στη διαμάχη με τους Κούρδους προς όφελος του Ισραήλ. 
Μία στάση που παίρνει διαφορετικές διαστάσεις μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου και η θέση του Ισραήλ απέναντι στους Κούρδους εξαρτάται από τις σχέσεις με την Τουρκία. Έτσι ενώ παρατηρείται μία πολυεπίπεδη συνεργασία Τουρκίας -Ισραήλ στο θέμα του PKK που φτάνει μέχρι και στο σημείο να υπάρξει διπλωματική πίεση από μέρος του Ισραήλ προς τη Συρία να σταματήσει τη στήριξη των Κούρδων και βομβαρδισμός θέσεων του ΡΚΚ στην κοιλάδα Μπεκαά κατά την επιχείρηση «Grapesof Wrath», από το 2003 έχουμε μία μεταστροφή και αναδίπλωση της πολιτικής του Ισραήλ σε ότι αφορά το Κουρδικό ζήτημα. Από την μία η δηµιουργία της KRG στο Β. Ιράκ και από την άλλη η επιδείνωση των διμερών σχέσεων (Νταβός, Mavi Marmara) έχει ως αποτέλεσµα την επαναπροσέγγιση των Κούρδων και τη συνεργασία σε θέµατα ανταλλαγής πληροφοριών, εκπαίδευσης και εξοπλισµού. 
Στόχος της προσέγγισης και υποστήριξης των Κούρδων-Ιράκ, Συρία, Ιράν και Τουρκία είναι να αποτελέσουν το αντίβαρο και τον εξισορροπητικό παράγοντα εναντίον της αντισραηλινής τουρκικής πολιτικής η συλλογή πληροφοριών σχετικά με την Συρία και τον παράγοντα Ρωσία και η δημιουργία βάσης επιχειρήσεων εντός του Β. Ιράκ η οποία θα φανεί χρήσιμη σε περίπτωση αντιπαράθεσης και πρόκλησης από το Ιράν αντιπάλου της Ουάσιγκτον. Μία πολιτική που φτάνει και μέχρι του σημείου το Ισραήλ να βλέπει με θετικό μάτι μία πιθανή δημιουργία ενός κουρδικού κράτους με τμήματα εδαφών από το Ιράν, τη Συρία και την Τουρκία αφού αφενός θα αποδυνάμωνε τις παραπάνω χώρες και αφετέρου θα είχε δίπλα του ένα μη αραβικό κράτος με το οποίο το Ισραήλ δεν έχει τίποτα να χωρίσει ,αντιθέτως έχει πολλά κοινά στοιχεία. 
Κάτι που απεύχεται ο Τούρκος Πρόεδρος που θα αποτελέσει άλλωστε και το κύκνειο άσμα του και το τέλος της παντοδυναμίας και του οθωμανικού οράματος του.