Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΙΚΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ


Γράφει ο Γιάννης Μαραγκούλης.


Η αλλαγή σελίδας στις σχέσεις της πατρίδας μας με το Ισραήλ ,μία μεγάλη περιφερειακή και κατά κάποιο τρόπο παγκόσμια δύναμη δημιουργεί νέα δυναμική στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, κάτι που πρέπει η ελληνική πλευρά όχι μόνο να το συντηρήσει αλλά και να το αξιοποιήσει.

Το Ισραήλ βλέποντας την Τουρκία που αποτελεί αδύναμο κρίκο στην ευρύτερη περιοχή δημιουργώντας ζητήματα ασφάλειας με την προσέγγιση του αραβο μουσουλμανικού κόσμου εις βάρος των συμμαχικών δεσμών με την Ιερουσαλήμ αναζήτησε την εναλλαγή της ελληνικής προσέγγισης για διασφάλιση των στρατηγικών της συμφερόντων παρόλο τις πρόσφατες τουρκικές προσπάθειες για εξομάλυνση των σχέσεων. με απώτερο τουρκικό στόχο την αναβίωση της δεκαετίας του 1990.

Η Κύπρος αποτέλεσε την βάση για την σταδιακή οικοδόμηση του τριγώνου Ελλάδα-Τουρκία-Ισραήλ έχοντας σε αυτή την διπλωματική προσπάθεια και την υποστήριξη των ΗΠΑ αφού ελλείψει διεθνούς νομιμότητας η Τουρκία το μόνο που συνεχίζει να κάνει είναι να περιορίζεται στην πάγια τακτική της επίδειξης ισχύος και της στρατιωτικής απειλής επιζητώντας φοβικά σύνδρομα χωρίς ωστόσο πλέον κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Άλλωστε η εικόνα είναι διαφορετική σήμερα για τον τούρκο πρόεδρο ο οποίος μέσα στον πανικό του λόγω των εσωτερικών του οικονομικών και δημοκρατικών προβλημάτων, και την αντιπαράθεση κεμαλικής και ισλαμικής παράδοσης το Κουρδικό, το μόνο που καταφέρνει είναι να εφευρίσκει συνεχώς εχθρούς και αντιπάλους, αφού έχει χάσει τις σταθερές με κυριότερη την στήριξη Τραμπ και την πίεση της νέας Αμερικάνικης Διπλωματίας .Οι ΗΠΑ άλλωστε την χρονική αυτή συγκυρία βρίσκονται στο πλευρό των Ισραηλινών αλλά και της πατρίδας μας θέλοντας να εξισορροπήσουν την κατάσταση λόγω υπαιτιότητας του ασταθούς και απρόβλεπτου Ερντογάν αφού αμφινταλαντεύσεις και δισταγμοί δεν χωρούν όταν πρόκειται για το εθνικό συμφέρον.

Και η μικρή Ελλάδα έχει το προνόμιο, την ικανότητα να ανταπεξέλθει όχι μόνο στις σοβαρές τουρκικές προκλήσεις, όχι μόνο στο παιχνίδι των καθυστερήσεων με τις κυρώσεις αλλά και να πρωταγωνιστεί στο βαθμό που της επιτρέπεται ασκώντας εξωτερική πολιτική που αρμόζει σε μεγάλο παίκτη της διεθνούς αρένας. Ό επαναπροσδιορισμός των σχέσεων με το Ισραήλ αποτελεί ένα μεγάλο και ισχυρό όπλο στην φαρέτρα μας ως αντίβαρο στο τουρκικό επεκτατικό παράγοντα.Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα η ισορροπία (ή, σωστότερα, η ανισορροπία) δυνάμεων, στρατιωτικών, πληθυσμιακών και διπλωματικών οφείλουμε να διδαχτούμε από την νοοτροπία και το ισραηλινό πρότυπο αυτό της πειθαρχίας και της στρατιωτικής ετοιμότητας σε όλα τα επίπεδα. Η τέλος πάντων ότι μπορούμε να πάρουμε από το Ισραήλ γιατί ο συγκεκριμένος λαός δεν είναι καφενείο!!!

Το Ισραήλ περιβάλλεται από εχθρούς μαινόμενους να το εξαφανίσουν, επιβιώνει και εντέλει τους παίζει στα δάχτυλα, επειδή έχει αναδείξει την εθνική ασφάλεια σε πρώτη του προτεραιότητα. Με στρατό που είναι στρατός και μυστικές υπηρεσίες που είναι μυστικές υπηρεσίες, με θητεία πραγματική και όχι ιμιτασιόν ,είναι τρία χρόνια για τους άνδρες και δύο χρόνια για τις γυναίκες, - με ανθρώπους που νοιάζονται για την πατρίδα αφού έμειναν επί αιώνες χωρίς πατρίδα και καταλαβαίνουν ότι πρέπει να υπερασπισθούν με προσωπικές θυσίες, με έναν λαό που υπακούει με ενδεικτικό παράδειγμα την πρωτειά στον εμβολιασμό του πληθυσμού κατά του κορονοιού.

Είναι καιρός πια να ξεπεράσουμε τον σκόπελο του παρελθόντος και να δούμε τα πράγματα ξεκαθαρα χωρίς παρωπίδες και ταμπού γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τον γείτονα στις πραγματικές του διαστάσεις. Άλλωστε όπως αναφέρει ο Βασίλης Μαρκεζίνης η διαφορά Τουρκίας- Ελλάδας δεν έχει να κάνει με την διαφορά μεγέθους ή την αντίληψη για την στρατηγική της σημασία. Έθνη που έχουν σύνδρομα για το μέγεθός τους καθιστούν τους εαυτούς τους μικρούς και αδύναμους. Γεγονός που δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση για την πατρίδα μας!!!!