Μετά το Αρτσάχ ποιος;

2020-11-10

Γράφει ο Θ.Γ.Ν

απόφοιτος Σ.Σ.Ε

απόφοιτος ΕΚΠ Αθηνών.

           Η είδηση για την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν για κατάπαυση του πυρός στη σύγκρουση του Αρτσάχ με πρωτοβουλία της Ρωσίας, έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία!

         Με τη συμφωνία αυτή, η πόλη του Σούσι και τα περισσότερα εδάφη που οι Αζέροι έχασαν από τους Αρμενίους κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, επιστρέφουν σε αυτούς. Ο αρμενικός στρατός αποσύρεται από την περιοχή, και αντικαθίσταται άμεσα από ρωσικές ειρηνευτικές δυνάμεις (δυνάμεως 1950 ανδρών περίπου). Οι Αρμένιοι διατηρούν ένα διάδρομο ελέγχου από το Ερεβάν στο Στεπανακέρτ, ενώ οι Αζέροι επανακτούν την επικοινωνία μέσω αντιστοίχου διαδρόμου ως το Ναχιτσεβάν.

          Δε θα υπεισέλθουμε σε αναλύσεις για το πώς τα γεγονότα οδηγήθηκαν σε αυτή τη συμφωνία ή για το ποιος εξήλθε νικητής. Υπάρχουν ικανοί αναλυτές οι οποίοι θα μας πληροφορήσουν επ' αυτών.

        Θα σταθούμε μόνο σε μερικά συμπεράσματα τα οποία θεωρούμε πως έχουν προεκτάσεις η οποίες μας ενδιαφέρουν ως Έθνος:

                                                                1. Ο Πρόεδρος του Αρτσάχ, Αραγίκ Χαρουτουνιάν, σε ανάρτησή του στο twitter (ο κόκκινος τονισμός από το γράφοντα) αναφέρει:

«Δεν θέλαμε να πιστέψουμε ότι ήταν αδύνατο να πολεμήσουμε με τις δυνατότητες του ανθρώπινου και στρατιωτικού εξοπλισμού που υπήρχε. Αναγκαστήκαμε [να πάρουμε αυτήν την απόφαση] ώστε να μην υπάρξουν άλλες απώλειες.

.......

...... μια προσωρινή ή τελική ανακωχή ήταν αναπόφευκτη. Διαφορετικά, θα είχαμε χάσει όλο το Αρτσάχ σε λίγες μέρες. Δεν υπήρχαν πόροι για να συνεχιστεί ο αγώνας. Φαίνεται ότι καταφέραμε να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας από αεροσκάφη για αρκετές ημέρες, αλλά ήδη τις τελευταίες δύο ημέρες ο εχθρός, δεν ξέρω πώς, μέσω νέων τεχνολογιών ή νέων drone, είχε την ευκαιρία να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στα στρατεύματά μας ξανά.

Γιατί δεν πετύχαμε; Όλοι θα απαντήσουμε, ναι όλοι μας. Όλοι μας που κατείχαμε θέσεις τις τελευταίες δεκαετίες .Σε γενικές γραμμές, θα υπάρξει αξιολόγηση της κατάστασης του στρατού στο μέλλον.

Το ηθικό των στρατευμάτων δεν ήταν πολύ καλό, σε ορισμένα σημεία μπορεί να ειπωθεί ότι ήταν εξαιρετικά κακό. Εξαντλήθηκε από αιμορροΐδες, δυσεντερία και Covid. Ο στρατός ήταν στην πρώτη γραμμή για 43 ημέρες, και δεν είχαμε την ευκαιρία να αλλάξουμε, να ξεκουραστούμε ή να επουλωθούμε.

...........»

            Με λίγα λόγια ο Πρόεδρος είπε, πως η ήττα οφείλεται στο ότι όλοι όσοι κατείχαν τις υπεύθυνες θέσεις στην Αρμενία και το Αρτσάχ τις τελευταίες δεκαετίες (προφανώς εννοεί την περίοδο μετά τον εξαετή νικηφόρο για αυτούς πόλεμό του 1988-1994) δεν ήθελαν να δουν το πρόβλημα της αλλαγής του ισοζυγίου δυνάμεων μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαιτζάν. Πίστευαν απλά πως η λεβεντιά του Αρμένιου στρατιώτη και τα οπλικά συστήματα που κατείχαν θα έφερναν τη νίκη.

          Εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως επί δεκαετίες δεν εκσυγχρονίσθηκε το Δόγμα Επιχειρήσεων των Αρμενίων με αποτέλεσμα τα ίδια στρατεύματα να παραμένουν στο μέτωπο επί 43 ημέρες. Δεν υπολόγισαν ότι ο αντίπαλος εξοπλίστηκε με νέες τεχνολογίες και νέα όπλα τα οποία τελικώς οδήγησαν τους Αρμενίους στο να αναγκαστούν να συνθηκολογήσουν προκειμένου να μην τα χάσουν όλα !!!

                                                          2. Η μεγάλη σύμμαχος (Ρωσία) οδήγησε τις εξελίξεις σε λύση που εξασφαλίζει το δικό της συμφέρον κι όχι κάποιου από τους συμμάχους της. Αυστηρά το δικό της συμφέρον, μέσω μέσης λύσης που βρίσκει « υπό τις συνθήκες» (που η ίδια η Ρωσία επέτρεψε να δημιουργηθούν) και τους δύο συμμάχους της (Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν) ικανοποιημένους.

                                                 3. Κυκλοφορούν πολλές αναλύσεις που αναφέρουν πως οι δύο διάδρομοι που δημιουργήθηκαν μόνο τυχαίοι δεν είναι. Αντιγράφουμε από τη σελίδα του Facebook του Αρμένιου δημοσιογράφου Krikor Tsakitzian:

«Η ουσία αυτής επώδυνης έως και προδοτικής για την Αρμενία συμφωνίας, κρύβεται σε έναν από τους όρους που έθεσε η Ρωσία προς το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο θα πάρει πίσω ορισμένες περιοχές κλειδιά για τον αγωγό φυσικού αερίου που θέλει να προωθήσει προς την Τουρκία, μέσω του Ναχιτσεβάν.

Ο όρος είναι να μην ενταχθούν ποτέ οι περιοχές αυτές στο ΝΑΤΟ και επίσης το ΝΑΤΟ να μην έχει πρόσβαση στην Κασπία Θάλασσα και στα Ρωσικά σύνορα στην περιοχή Ναγκεστάν.

Αυτός ήταν ο σκοπός της Ρωσίας, γι' αυτό και αναπτύσσει στην περιοχή στρατιωτικές «ειρηνευτικές» δυνάμεις, δημιουργώντας μια ζώνη ασφαλείας, ουσιαστικά για να ελέγχει πλήρως την περιοχή και να διασφαλίσει ότι από εκεί δεν θα περάσει ποτέ Νατοϊκή δύναμη».

Είναι πλέον εμφανές πως Ρωσία προσπαθεί να ολοκληρώσει το αντίπαλο δέος του EastMed εξασφαλίζοντας τις περιοχές που θα διέλθουν οι νέοι της αγωγοί.

                 Από τα προαναφερθέντα, μπορεί εύκολα ο καθένας να αντιληφθεί τις ομοιότητες που παρουσιάζουν οι καταστάσεις σε Ελλάδα - Κύπρο με της Αρμενίας - Αρτσάχ.

Το αναφέραμε στο παρελθόν και θα το ξανατονίσουμε και τώρα:

Αν θέλουμε όχι απλά να μη θρηνήσουμε απώλεια κυριαρχίας και ανθρωπίνων ζωών, αλλά να μην εισέλθουμε καν σε πόλεμο, θα πρέπει να ξεφύγουμε από τη φιλοσοφία του κατευνασμού και του ετεροπροσδιορισμού της εξωτερικής μας πολιτικής (δείτε εδώ) κι να αποφασίσουμε να προβάλλουμε την πραγματική μας ισχύ.

Οι θεωρητικές και νομικίστικου τύπου αναλύσεις θα ήταν άριστες αν οι γείτονές μας ήταν το Λουξεμβούργο, τα Νησιά Φαρόε και οι Σεϋχέλλες. Η πολιτική ηγεσία θα πρέπει να επιστρέψει στην πραγματική πραγματικότητα και να αντιμετωπίσει την Τουρκία με τη γλώσσα που αυτή καταλαβαίνει, αυτήν της σκληρής ισχύος.

                    Θα κλείσουμε με μια αφήγηση του Κωνσταντίνου Κανάρη ως Πρωθυπουργού, όπως αυτή είχε παρουσιασθεί από το Φρέντυ Γερμανό στη σειρά εκπομπών με τίτλο « Οι εκπομπές που αγάπησα»: