Εξοπλιστικό Πρόγραμμα 2020 – 2030. Η ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Μέρος 2ο: Πολεμικό Ναυτικό.

2020-09-28

Γράφει ο ειδικός συνεργάτης


          Σε συνέχεια του 1ου μέρους σχετικά με τις προτάσεις μας για την Πολεμική Αεροπορία, το 2ο μέρος αφορά στο Πολεμικό Ναυτικό (Π.Ν).

        Το Π.Ν λόγω κυρίως της εξοργιστικής συγκαταβατικότητας που επέδειξε η ηγεσία του τα τελευταία 20 έτη απέναντι στα κελεύσματα της πολιτικής ηγεσίας, που δεν κατόρθωσαν να την πείσουν σχετικά με τις επιχειρησιακές ανάγκες του Στόλου, δυστυχώς ασθμαίνοντας καλείται να σχεδιάσει τη μορφή με την οποία θα εισέλθει στο επόμενο στάδιο.

       Το δεδομένο είναι πως έπειτα από 40 έτη από το 1982 που ψηφίστηκε η Συνθήκη UNCLOS που καθόριζε τους κανόνες για τις ΑΟΖ και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών επ' αυτών, παρατηρείται μια μεταμόρφωση της έννοιας κυριαρχικό δικαίωμα η οποία σταθερά οδεύει προς την κυριαρχία. Οι ΑΟΖ των κρατών τείνουν να θεωρούνται κυριαρχία αυτών και δεν αποκλείεται σε κάποια χρόνια από σήμερα να υπάρξει μια νέα συνθήκη που θα επισημοποιεί κάτι τέτοιο.

          Τα πιο πάνω πρακτικά σημαίνουν, ότι αυτό που τόσα χρόνια κατοχύρωνε το «άρβυλο» η φυσική παρουσία στρατευμάτων ξηράς δηλαδή στο έδαφος, στις ΑΟΖ θα κατοχυρώνεται από τα σκάφη των Πολεμικών Στόλων.

          Ορθά το Π.Ν κινήθηκε σε δύο κατευθύνσεις:

          α. Ολοκληρωμένος εκσυγχρονισμός των 4 ΜΕΚΟ αξίας 400 εκ.€ , ώστε να εξασφαλισθεί η παράταση ζωής των σκαφών αυτών για άλλα 20 έτη,

       β. Ναυπήγηση 4 νέων φρεγατών πολλαπλού ρόλου, προς αντικατάσταση των 3 μη εκσυγχρονισμένων τύπου S.

      Απ' ότι διαφάνηκε, το Π.Ν προκρίνει μια λύση πακέτο των α και β, και παράλληλα την παραχώρηση 2 σκαφών ενδιαμέσου λύσεως. Θεωρούμε ότι πράττει σωστά διότι δημιουργείται έτσι ένα πακέτο άνω των 3 δις € με το οποίο αυξάνεται η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας σχετικά με τα Α.Ω.

Τι πραγματικά χρειάζεται όμως το Π.Ν;

       Στην παρούσα ανάλυση δε θα υπεισέλθουμε σε τεχνοοικονομικές συγκρίσεις μεταξύ των υποψηφίων πλοίων. Αυτό που θα θέλαμε όμως να τονίσουμε είναι ότι ακόμη και με την υλοποίηση των σημείων α και β το Π.Ν θα συνεχίζει να αντιμετωπίζει τα δύο βασικά προβλήματα σε σχέση με το τουρκικό τα οποία είναι:

              α. Η αποκατάσταση της ισορροπίας στο Α/Α πυραυλικό δυναμικό που στην παρούσα φάση είναι στο 1 : 3,3 υπέρ της Τουρκίας το οποίο απορροφά τεράστιους πόρους και μέσα της Π.Α.

                 β. Οι χαμηλές οροφές των κυρίων μονάδων επιφανείας (Κ.Μ.Ε).

          Το Π.Ν θα πρέπει να έχει ως πρωταρχικό στόχο την απόκτηση σε πρώτο χρόνο (2020 - 2021) δύο Arleigh Burk ή Ticonderoga. Και με βάση αυτό το δόγμα να κινηθεί η ναυπήγηση των νέων φρεγατών. Ενστάσεις του τύπου «δε χωρούν στο Ν/Σ της Σαλαμίνας» ή «θα μας απορροφήσουν όλα τα πληρώματα», όποιος τις καταθέτει να δέσει μια άγκυρα στο λαιμό και να βουτήξει. Όποιος έχει πρόβλημα με τα Tico των 122 κελιών το καθένα, ας μείνει με τις 9 S των 72 κελιών όλες μαζί.

        Με 2 καταδρομικά, το Π.Ν εκτοπίζει το τουρκικό εντός των όρμων του. Ας φανταστούμε ένα τέτοιο πλοίο νοτιώς Kαστελορίζου και το άλλο δυτικά της Πάφου, κι από επάνω Rafale με F16 Viper να κάνουν περιπάτους. Δε θα κινείται ούτε κουνούπι. Τα πλοία αυτά δεν είναι απλά game changers. Είναι Strategic Makers. Είναι σαν να ανασταίνεται το Αβέρωφ με το δίδυμο αδερφό του.

               Έτσι λοιπόν, και κινδυνεύοντας να χαρακτηρισθούμε χρηματιζόμενοι από τον Πάιατ, η πρότασή μας είναι ότι τα χρήματα του εξοπλιστικού 2020 - 2030 για το Π.Ν πρέπει να πάνε στις Η.Π.Α. Οι MMSC της Αιγύπτου είναι σίγουρα καλύτερες από τις εκσυγχρονισμένες S και στη ναυπήγησή τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν κάποια από τα όπλα των S ώστε να μειωθεί το κόστος. Τέσσερις τέτοιες μονάδες με ναυπήγηση στην Ελλάδα, 2 ΑΒ ή Tico με SM 2 ως ενδιάμεση λύση, εκσυγχρονισμός ΜΕΚΟ, 12 με 20 F 35, εκσυγχρονισμός BL.50 σε Advanced, ήδη τα Viper και τα P3 που τρέχουν, έχουμε την εντύπωση πως αποτελούν ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στους Αμερικανούς.

                    Η λύση των καταδρομικών λύνει το πρόβλημα της Α/Α περιοχής καθώς η σχέση από 1: 3,3 πέφτει σε 1: 1,32, ΧΩΡΙΣ να απαιτείται να αποσυρθεί όλος ο υπόλοιπος στόλος, διότι αυτό που κανείς δεν υπολογίζει είναι πως για τα επόμενα 5 έτη συνεχώς θα απουσιάζει μία ΜΕΚΟ προκειμένου να εκσυγχρονισθεί. Συνεπώς με 195 + την απόσυρση 2 μη εκσυγχρονισμένων S (2*175) καθίστανται διαθέσιμα 545 στελέχη για 2 καταδρομικά. Από ανοιχτές πηγές, οι ανάγκες σε πλήρωμα για τα ΑΒ είναι περί τα 300 άτομα, ενώ για τα TICO τα 330. Όμως οι Π.Ο.Υ αυτοί αφορούν υπερατλαντικές αποστολές κατά τις οποίες τα σκάφη είναι «έξω» για εξάμηνο(+) και σίγουρα για τις ανάγκες του Π.Ν απαιτούνται μικρότεροι αριθμοί.

               Πάση θυσία, πρέπει να αποκτηθούν 2 τέτοια σκάφη. Αν δεν υπάρχουν πληρώματα να τα επανδρώσουν, να αδειάσουν τα επιτελεία. Και λύνεται με τον τρόπο αυτό το πρόβλημα της Α/Α περιοχής διατηρώντας την οροφή Κ.Μ.Ε στις 12 (2 ΑΒ / Tico, 3 ΜΕΚΟ, 6 S Upgrade, 1 S non Upgrade) με δεκαπλασιασμό όμως της ισχύος.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν οι Η.Π.Α δε μας παραχωρήσουν καταδρομικά.

Εκεί, απ' ότι φαίνεται, οι υποψηφιότητες θα έλθουν από:

         1. Τη Γαλλία για 4 πλοία. Οι Γάλλοι πρέπει να καταλάβουν πως οι τιμές τους είναι εξωπραγματικές και οι Bell δε λύνουν το πρόβλημα Α/Α άμυνας περιοχής. Οι Scalp Naval, δίνουν άλλες διαστάσεις και με μια Bellara στο Κεντ. Αιγαίο, μια στο Νότιο, μία Νοτίως Καστελορίζου και άλλη μια Δυτικώς Πάφου να σημαδεύουν ως την Τραπεζούντα, η αγκίστρωση εχθρικών δυνάμεων θα είναι μεγάλη, όμως 32 βλήματα στα 4 πλοία είναι λίγα.

            2. Η Ολλανδική πρόταση (Omega) δείχνει Value for Money ( θα αναμένουμε την επίσημη προσφορά) με παράλληλη ενδιάμεση λύση 2 φρεγατών τύπου Μ, αλλά ούτε το πρόβλημα της Α/Α λύνει, ούτε τη Στρατηγική Διάσταση των Scalp Naval επιφέρει στην εξίσωση. Υπάρχουν όμως και κάποια Leo 2 και PZ 2000 που θα μπορούσαν να δοθούν ως αντισταθμιστικά.

                 3. Δεν αποκλείεται βέβαια να υπάρξει και Ιταλική πρόταση για FREMM όπου εκεί οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί, θα πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν.

          Ακόμη όμως και με την απόκτηση των 4 νέων φρεγατών, θα συνεχίσει να υπάρχει το ελλειμματικό ισοζύγιο Α/Α βλημάτων. Μια λύση θα ήταν η χρησιμοποίηση των 3 μη εκσυγχρονισμένων S ως φορέα - δεξαμενή Α/Α βλημάτων των οποίων τα βλήματα θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν - καθοδηγηθούν από τα ραντάρ και τα συστήματα μάχης των σύγχρονων φρεγατών ή των ΑΣΕΠΕ. Αυτή καθιστά μια σχετικά οικονομική λύση καθώς οι απαιτήσεις σε πληρώματα θα είναι μειωμένες οι εργασίες μπορούν να γίνουν σε δικά μας ναυπηγεία και σχετικά γρήγορά καθώς τα σκαριά θα υπάρχουν. Ουσιαστικά το πλοίο απογυμνώνεται από όλα του τα συστήματα ακόμη κι από το υπόστεγο και λαμβάνει φορείς VLS και κατά επιφανείας. Το πλήρωμα δε θα ξεπερνάει τα 35 άτομα και μέσω Link 11/16/22 θα επιτυγχάνεται η καθοδήγηση των πυραύλων.

              Στο επόμενο εξοπλιστικό, η αντικατάσταση των εκσυγχρονισμένων S  προέχει, καθώς και ο εκσυγχρονισμός των υπολοίπων S 70 Aegean Hawk . Όσον αφορά στην προμήθεια συγχρόνων τορπιλών και MH60, ήταν λίγο πολύ αναμενόμενα.

             Συμπερασματικά, εκτιμούμε ότι το πρόγραμμα του Π.Ν 2020 - 2030 θα κοστίσει περί τα 5 δις € και θα δώσει μια πραγματική ανάσα στο:

ΜΕΓΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΡΑΤΟΣ